“แจ้” เกียรติศักดิ์ คำสี บัณฑิตจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เริ่มต้นงานอาสาสมัครเพื่อสังคมตั้งแต่ยังเรียนอยู่มัธยมปลาย ด้วยการร่วมเป็นทีมวิทยากรเกี่ยวกับสิทธิเด็ก เดินทางไปอบรมให้ความรู้ตามหมู่บ้านต่างๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือร่วมกับมูลนิธิซีซีเอฟ (ประเทศไทย) หลังจากสอบเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้เขามีโอกาสไปเข้าร่วมกิจกรรม “อาสาสมัคร” กับองค์กรภาคสังคมนอกมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง  รวมทั้งไปเป็นอาสาสมัครค่ายสร้างของชมรมต่างๆ ในมหาวิทยาลัย

จน กระทั่งเรียนปี 2   โอกาสสำคัญที่เข้ามาในชีวิตของแจ้คือ การได้มีโอกาสทำกิจกรรมร่วมกับองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในตำแหน่งประธานฝ่ายกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ ซึ่งทำหน้าที่ดูแลและสนับสนุนการทำงานของชุมนุม/ชมรม ด้านบำเพ็ญประโยชน์ของมหาวิทยาลัย หลังจากหมดวาระองค์การนักศึกษา แจ้ก็ได้เป็นปรับเปลี่ยนตนเองมาเป็นส่วนหนึ่งของทีมแกนนำอาสาสมัครของ ศูนย์อาสาสมัครมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  ซึ่งช่วงเวลาดังกล่าวเขาได้ใช้ประสบการณ์และการเรียนรู้จากการทำกิจกรรมอาสา สมัครที่ผ่านมาในการช่วยงานศูนย์ฯ เกี่ยวกับกิจกรรมอบรมต่างๆ เช่น พานักศึกษาไปจัดกิจกรรมต่างๆ ให้กับเด็กๆ รอบมหาวิทยาลัย หรือการเป็นที่ปรึกษาโครงการอาสาสมัครให้กับรุ่นน้อง เป็นต้น

หากมองย้อนกลับไปสู่ “แรงบันดาลใจ” ที่ทำให้แจ้หันมาสนใจทำกิจกรรมเพื่อสังคมคือ เขา รู้สึกว่าที่ผ่านมาตนเองเป็นผู้รับ เนื่องจากได้รับความช่วยเหลือด้านความเป็นอยู่จากองค์กร/มูลนิธิการกุศล ต่างๆ มาโดยตลอด ทำให้เขารู้สึกว่าอยากจะทำอะไรเพื่อคนอื่น และอยากเป็นผู้ให้บ้าง มิใช่เพียงแค่การเป็นผู้รับอย่างเดียวเท่านั้น และความประทับใจสำคัญก็มาจากเมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของผู้อื่น

จาก การเข้ามาทำกิจกรรมอาสาสมัครระยะเวลาเกือบ 4 ปีในมหาวิทยาลัย แจ้พบว่าตัวเองมีทัศนคติหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะการมองโลก เขาเข้าใจและเรียนรู้ในความหลากหลายของผู้คนในสังคม ความคิดเช่นนี้เกิดขึ้นจากการที่ได้ลงมือปฏิบัติจริง ทำให้ได้สัมผัสกับประสบการณ์ตรง ซึ่งแตกต่างจากความคิดเดิมที่เคยรับรู้มาจากห้องเรียนหรือคำบอกเล่าของคน อื่น  เขาเล่าให้ฟังว่า ครั้งหนึ่ง มีโอกาสไปศึกษาชีวิตของเด็กที่อาศัยอยู่ใต้สะพานลอย ก่อนหน้านั้นเขามีความคิดว่าพวกเด็กๆ อาจจะไปอยู่ด้วยเพราะความยากไร้ แต่เมื่อได้พูดคุยกับพวกเขา กลับพบคำตอบว่าการที่ออกมาอยู่นอกบ้านเพราะต้องการอิสระ คำตอบดังกล่าวทำให้เขารู้สึกอึ้ง เพราะคิดตลอดมาว่าคนเหล่านั้นมีปัญหาจึงต้องร่อนเร่ไร้บ้านอยู่เช่นนี้ ปรากฏว่าเป็นเพราะพวกเขาอยากอยู่ด้วยตัวเอง

อีก เหตุการณ์หนึ่งคือ เดิมทีเคยคิดว่าไม่รังเกียจเด็กๆ ที่อยู่ตามสะพานลอยหรือใต้สะพานต่างๆ แต่พอถึงเวลาจริงก็พบว่าตัวเองรังเกียจ ไม่กล้าเข้าไปโอบกอดเหมือนกับคนอื่นๆ  เขาจึงเรียนรู้ว่าสิ่งที่คิดกับการกระทำอาจไม่ตรงกันก็ได้ จึงได้พยายามปรับตัว แจ้บอกว่าประสบการณ์ลักษณะเช่นนี้เองที่ทำให้เขารู้จักตัวเองมากขึ้น  และเข้าใจความหลากหลายของผู้คนในสังคม

ด้วย ความที่สนใจเรื่องสิ่งแวดล้อมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  สิ่งที่เขาประทับใจจากการทำกิจกรรมที่ผ่านมาคือ การฟื้นฟูชมรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัยให้กลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง ด้วยการจัดกิจกรรมต่างๆ เช่น ไปปลูกพืชให้ช้าง ปลูกปะการัง ถึงตอนนี้ชมรมก็มีคนสานต่อแล้ว เขารู้สึกดีที่สามารถชุบชีวิตชมรมขึ้นมาได้

นอก จากเรียนรู้จากกิจกรรมต่างๆ แล้ว เขายังได้เรียนรู้ผ่านการทำงานร่วมกับคนอื่นๆ ด้วย บางครั้งเราเห็นคนที่ทำอะไรไม่ถูกใจเรา ก่อนหน้านี้มักรู้สึกว่าทำไมเขาจึงทำแบบนั้น ทำไมเขาจึงไม่เป็นแบบนี้ แต่เมื่อผ่านประสบการณ์เป็นอาสาสมัครจึงเรียนรู้และเข้าใจถึงความแตกต่างของคน เหมือนคำพูดที่ว่า  “ไม่มีมนุษย์คนไหนสมบูรณ์แบบ” ดังนั้น เมื่อโกรธใคร เขาก็จะคิดแบบนี้ว่าไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ ตัวเขาเองก็เช่นกันที่ต้องทบทวนตัวเองในสิ่งที่คนอื่นไม่ชอบ