แก้ว เล่าว่ารูปแบบการสอนภาษาอังกฤษของอาสาสมัครธรรมศาสตร์นั้น แตกต่างจากการสอนภาษาอังกฤษของที่อื่น “เราเน้นเด็กเป็นศูนย์กลาง สอนตามความต้องการและความสนใจของเด็ก ก่อนสอนอาสาสมัครทุกคนต้องนั่งพูดคุยกับเด็ก สังเกตลักษณะนิสัย ธรรมชาติ ความสนใจ และทักษะภาษาอังกฤษของเด็กก่อน จากนั้นวางแผนการสอนให้สอดคล้องเหมาะสมกับเด็กแต่ละคน เพื่อให้เด็กได้รับความสนุกสนานในการเรียนรู้ สุดท้ายจะประเมินผลว่าเด็กมีพัฒนาการระดับไหน และสิ่งที่เราสอนไปเขานำไปใช้ได้จริงมากน้อยแค่ไหน การสอนแบบนี้สามารถช่วยให้น้องๆ เข้าใจภาษาอังกฤษได้ง่ายขึ้น เพราะการสอนในห้องเรียนปกติที่มีมากกว่า 40 คนนั้น อาจารย์ไม่สามารถลงลึกถึงปัญหาที่แตกต่างกันของน้องๆ แต่ละคนได้”

หากถามถึงความสำเร็จของโครงการแล้ว แก้วตอบอย่างมั่นใจว่า “ทำโครงการนี้มา 1 ปี ผมว่าประสบความสำเร็จเกินคาด ผมมองจากประโยชน์ที่เกิดกับตัวเองก่อน แล้วมองจากคนรอบข้างด้วยผมได้อะไรเยอะมาก ได้เพื่อน ได้มิตรภาพที่ดี เรียนรู้การทำงานเป็นกลุ่ม และฝึกทักษะการประสานงาน เพื่อนๆ ได้ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อชุมชน เรียนรู้วิถีชีวิตชุมชน ฝึกการทำงาน และได้เรียนรู้การเป็นผู้ให้ ส่วนคนในชุมชนนอกจากได้เรียนรู้ภาษาอังกฤษ ซึ่งนำไปใช้ได้จริง ที่สำคัญโครงการนี้เป็นจุดเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยกับชุมชน อย่างแท้จริง”

แต่กว่าความสำเร็จจะเกิดขึ้นได้นั้น แก้วต้องเรียนรู้และต่อสู้กับอุปสรรคมากมาย “ปัญหาที่สำคัญคือ “คน” เวลาทำงานกับคนมากๆ แต่ละคนมีพื้นฐานที่แตกต่างกัน จึงต้อง “เรียนรู้” เพื่อเสริมสร้างความ “เข้าใจ” ระหว่างกัน ต้องใจเย็น ค่อยเป็นค่อยไป ต่างคนต่างเรียนรู้กัน การทำงานจะเป็นไปอย่างราบรื่นและอยู่บนพื้นฐานความเข้าใจ”
ความ สำเร็จที่เกิดขึ้นแก้วมองว่าไม่ได้เกิดจากตัวเขาเพียงคนเดียว หากเกิดจากความร่วมมือ ร่วมใจของอาสาสมัครในทีม “แค่ผมคนเดียวไม่สามารถทำงานให้ประสบความสำเร็จได้ ผมโชคดีที่มีเพื่อนร่วมงานเก่ง มีคุณภาพ ทุกคนสามารถนำความรู้ ความสามารถที่ตนเองมีอยู่มาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ และทุกคนเข้าใจการทำงานแบบจิตอาสา จนได้รับคำชื่นชมจากอาจารย์และคนในชุมชน เลยต่อยอดโครงการในปีที่ 2”

ความสุขที่ได้จากการทำงานอาสาสมัคร ทำให้ แก้ว มุ่งมั่นอยากทำงานด้านนี้ต่อไป โดยอนาคตแก้วตั้งใจจะทำ โครงการสอนศิลปะ ให้กับเด็ก “ผม อยากทำโครงการร่วมกับนักศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากรซึ่งเขามีความรู้ด้านศิลปะอยู่แล้ว มาสอนศิลปะให้กับเด็กในชุมชนรอบๆ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และมหาวิทยาลัยศิลปากร ผมว่าศิลปะช่วยสร้างความสุข และจินตนาการให้กับเด็ก ซึ่งจินตนาการจะนำไปสู่ความคิดดีๆ ใหม่ๆ ที่จะนำไปพัฒนาสังคมต่อไป”

แก้ว วางเป้าหมายชีวิตหลังเรียนจบปริญญาตรีว่า อยากเรียนต่อและทำงานอาสาสมัครไปพร้อมๆกัน “ผมอยากเรียนต่อสาขาการจัดการโรงแรม (Hotel Management) แต่ก็จะยังอยากจะทำกิจกรรมอาสาสมัครสอนภาษาอังกฤษต่อไป” เพราะทำให้แก้วได้ “แบ่งปัน” และรู้สึกมีส่วน “เปลี่ยนแปลง” สังคมให้ดีขึ้น